Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed

Uit AgriWiki
Ga naar: navigatie, zoeken

De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) is de organisatie die zich namens het Rijk bezig houdt met het behoud van het cultureel erfgoed van Nederland. Een eigenaar van een historisch gebouw/complex kan met de RCE te maken krijgen wanneer een grote wijziging aan zijn/haar object gepland staat. Een erfgoedcommissie is in bepaalde gevallen verplicht de RCE in te schakelen wanneer zij advies moet uitbrengen aan burgemeester en wethouders.

Kerntaken

Kennisinstituut

Cultureel erfgoed is kwetsbaar. Goede zorg ontstaat niet vanzelf. Zeker niet als terreinen op de schop gaan, wanneer historische gebouwen een nieuwe functie krijgen of bij opslag van kunstobjecten. De RCE onderzoekt welke aspecten van het erfgoed het beste zijn om te bewaren. En hoe de cultuurhistorische waarde het beste onderhouden kunnen worden. Op basis van dat onderzoek adviseert de dienst anderen over het behoud van de waardevolle elementen. En denkt mee bij het ontwikkelen van plannen. Daarom werken er bij de RCE velerlei deskundigen. Specialisten die alles weten over scheepswrakken, over natuursteen of inktvraat of over hoe de Romeinen wegen aanlegden. Die kennis zetten we gericht in om waardevol erfgoed voor Nederland te behouden. Ook internationaal levert de RCE een belangrijke bijdrage door de uitwisseling van kennis.

Wetten en regels

De RCE is onderdeel van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW) en treedt op namens de minister. De dienst voert de Monumentenwet uit en verleent subsidies op het gebied van onroerend en roerend erfgoed. Waar dit erfgoed bedreigd wordt, onderneemt de dienst actie. Bovendien beheert de RCE het Monumentenregister, het depot met de kunstcollectie van het Rijk, het Nationaal Scheepsarcheologisch Depot en Archis, het centrale archeologische informatiesysteem. Als rijksoverheid bieden we het overzicht van de cultuurhistorische waarden in ons gehele land. Van het eerste begin, 350.000 jaar geleden, tot en met de huidige tijd.

Missie

De RCE duidt, in wisselwerking met de maatschappij, de waarde van het archeologische, gebouwde en cultuurlandschappelijke erfgoed en maakt deze toegankelijk. Het wil dit erfgoed behouden en duurzaam ontwikkelen en zo betekenis geven aan de leefomgeving. De positie op het snijvlak van wetenschap, beleid en praktijk stelt de RCE in staat kennis te vernieuwen, te verrijken en te delen en een unieke rol te spelen bij het realiseren van onze opdracht.

Samenwerken

De RCE staat midden in de maatschappij, en werkt samen met tal van organisaties:

  • Architecten
  • Archeologische bedrijven
  • Musea
  • Archieven
  • Eigenaren en beheerders van gebouwen en landschappen
  • Instellingen voor onderwijs en onderzoek
  • Gemeenten, provincies, steunpunten en waterschappen

De RCE luistert goed naar de verschillende opvattingen over erfgoed. Op die manier kunnen wij bij veranderingen aan de historische omgeving bijdragen aan inspirerende plannen. En aan een goede afweging van soms tegenstrijdige belangen.

Geschiedenis

De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed bestaat sinds 2009, maar kent een geschiedenis van meer dan 130 jaar. In 1875 werd binnen het Ministerie van Binnenlandse Zaken de afdeling Kunsten en Wetenschappen ingesteld. Onder leiding van Victor de Stuers verstrekte die afdeling subsidies voor restauraties van monumenten. Uit de zogenoemde Rijkscommissie tot het opmaken en uitgeven van een Inventaris en eene Beschrijving van de Nederlandsche monumenten van Geschiedenis en Kunst uit 1903, ontstond in 1918 het Rijksbureau voor de Monumentenzorg. Die naam veranderde in 1947 in Rijksdienst voor de Monumentenzorg. Op dat moment ging de archeologische afdeling zelfstandig verder als Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek. In 1995 werd het Nederlands Instituut voor Scheeps- en onderwaterArcheologie hierin opgenomen. Om de samenhang te versterken kwamen beide rijksdiensten in 2006 weer samen als de Rijksdienst voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten. In 2009 ging deze Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed heten.

Bron

De tekst is gebaseerd op:

Links

Verder lezen